حجّ براى خداست . حجّ شريعتى الهى است و ما بايد براى خشنودى خدا آهنگ آن كنيم ، و در انجام آن بايد از ريا يا شهرت‌طلبى با هدف تكبّر در زمين و تباهى كردن در آن دورى ورزيم . بدين‌ترتيب در مىيابيم كه همهء اعمال حجّ بايد از ابتدا از هنگام احرام كه پيمانى قلبى است تا رمى جمرات با قصد قربت همراه باشد . ما بايد حجّ را تمام كنيم ، پس كسى كه به حجّ درمىآيد روا نيست آن را ترك گويد يا باطلش كند . خداوند مىفرمايد : ( وَأَتِمُّوا الْحَجَّ وَالْعُمْرَةَ للَّهِ ) « 1 » . « و حجّ و عمره را براى خدا به اتمام برسانيد . » نبايد حجّ را ترك گفت مگر هنگام اضطرار مانند حصر به سبب بيمارى ، كه در اين هنگام مىتوان قربانى را به جايى فرستاد كه ذبح مىشود و نبايد حلق كرد و از احرام خارج شد مگر پس از آن كه قربانى به محلّش رسيده باشد ، ( مكّه در عمره و منى در حجّ ) . خداوند مىفرمايد : ( فَإِنْ أُحْصِرْتُمْ فَمَا اسْتَيْسَرَ مِنَ الْهَدْي وَلَا تَحْلِقُوا رُؤُوسَكُمْ حَتَّى يَبْلُغَ الْهَدْيُ مَحِلَّهُ ) « 2 » . « و اگر ( به سبب بيمارى از حجّ ) بازداشته شديد ، آن قدر كه ميسّر است قربانى كنيد و سر متراشيد تا قربانى شما به قربانگاهش برسد . »

--> ( 1 ) - سورهء بقره ، آيهء 196 . ( 2 ) - سورهء بقره ، آيهء 196 .